Meer over mij...

Mijn avontuur begon na de HAVO, Dalton College "Han Stijkel",  in 1988 in Den Haag. Ik ging naar de PABO... In september 1990 begon ik vol enthousiasme met lesgeven bij de Turnvereniging "Die Haghe". Naast de PABO was ik ook gestart met de VGL zodat ik les mocht geven op een turnvereniging. Het was een geweldige ervaring, want ik gaf les aan alle groepen, van kleuters tot senioren. Na jaren van lesgeven besloot ik in 1997 te stoppen. Ik was het niet eens met de manier waarop men de selectie wilde vormgeven omdat plezier en lol het moesten afleggen tegen prestatiedrang en nog meer en harder trainen.

Na de PABO, 1992, startte ik met de HALO. in 1997 haalde ik mijn diploma en begon mijn school carrière met 2 dagen voor de klas en 3 dagen in de gymzaal op de Basisschool in Den Haag.   

Twee jaar later, in 1999, besloot ik een nieuw avontuur te beginnen en startte ik mijn eigen club. Op de foto zie je mijn eerste vijf leden. Ik noemde mijn club "Spelen is Leren", omdat deze naam perfect weergaf wat ik belangrijk vond in mijn lesgeven. Dit was het begin van een prachtige reis.

In 2000 maakte ik de overstap van het regulier onderwijs naar het speciaal onderwijs in Rotterdam. De directeur vroeg me om mijn werkmethodes toe te lichten, zodat ik dit kon delen met mijn collega's. Naarmate zij steeds meer begrip kregen voor mijn aanpak en het positieve effect ervan op de kinderen, kreeg ik steeds meer vrijheid in mijn werk. Het resultaat was een heerlijke en leerzame omgeving voor zowel de kinderen als voor mij.

Na vijf inspirerende jaren in het speciaal onderwijs kwam er een nieuwe uitdaging op mijn pad: lesgeven in een volledig LWOO (Leerweg Ondersteunend Onderwijs) omgeving in Nieuwegein. Wat een geweldige school was dat! Ik had het voorrecht om 11 jaar samen te werken met ongelooflijk gemotiveerde en getalenteerde collega's. Het is spijtig dat deze school inmiddels niet meer bestaat, en hoewel de overheid er mooie woorden over heeft, is het teleurstellend dat kinderen soms worden verwaarloosd om financiële redenen. Dit is werkelijk een betreurenswaardige situatie waar wij als samenleving ons zorgen over moeten maken

Na mijn 11 jaar op de Linie mocht ik werken op het MBO in Rotterdam. Sport en Recreatie niv 2. Ook hier kwam ik terecht in een fantastisch team. Mooie mensen met een goed hart. Jammer genoeg zat ik weer elke dag bijna 2 uur in de auto en als er file was nog langer... dus ben ik weer gaan solliciteren maar nu in het Basisonderwijs. Ik ben toen terecht gekomen op de Werkplaats in Bilthoven. "Het kind te helpen worden wat hij is". Deze visie sluit naadloos aan bij mij en ook wat ik wil bereiken met spelen is leren.  Na 6 jaar in Bilthoven ben ik weer gaan solliciteren. Nu weer in het VO... het zal een behoorlijke klus worden om weer opnieuw te moeten beginnen, maar ik heb vaker met dat bijltje gehakt dus dat zal wel loslopen. 

In de ruim 25 jaar dat ik nu werk, merk ik een geleidelijke verschuiving op van hart en handen naar het hoofd. Het lijkt erop dat het cognitieve steeds meer de overhand krijgt. Terwijl we in onze samenleving juist behoefte hebben aan datgene wat het hart en de handen te bieden hebben. Het lijkt wel alsof we steeds verder verwijderd raken van ons gevoel. Laten we dit echter niet als een eindpunt beschouwen, maar als een prachtig startpunt voor een tegenbeweging. Een beweging waarin we hart en handen, gevoel en empathie weer als waardevol en bijzonder gaan waarderen. Zodat we weer echt verbinding met elkaar gaan maken...